Hoe ik na één Netflix film al mijn social media kanalen wilde verwijderen.

Ik ben niet onwetend en ook niet per se naïef. Toch blijf ik tegen mezelf zeggen dat een dagelijkse schermtijd van minimaal 6 uur (!) echt wel normaal is. Een best pijnlijke confession. Het was de documentaire ‘The Social Dilemma‘ die mijn kijk op social media deed veranderen.

Na het typen van deze inleiding weet ik inmiddels wel dat ik hartstikke naïef ben. Maar zoals ik al zei, ben ik niet onwetend. Kennis over social media heb ik wel. Ik ben op de hoogte van de functies en betekenis van het algoritme, ik weet hoe ik met advertenties de juiste mensen kan bereiken en ik weet ook waarom adverteerders nou juist in mijn tijdlijn terechtkomen. Toch was het kwartje tot aan begin deze week nog niet gevallen.

In de documentaire The Social Dilemma komen diverse ex-medewerkers van gigantische social media platformen als Facebook, Instagram en Pinterest aan het woord. De bedenkers van een slopende formule die zijn gebruikers hooked maken aan hun dienst. Om vervolgens al deze data die wij, jij en ik, achterlaten op het internet door te verkopen aan god mag weten wie.

Wanneer ik op de helft ben van het kijken, ben ik iedereen uit mijn omgeving al hyped aan het maken over deze docu. Met woorden als eyeopener, bizar en ophelderend probeer ik de clue van het verhaal over te brengen. Ook maak ik in mijn hoofd al plannen om drastische veranderingen in te voeren in mijn dagelijkse telefoongebruik. Er moest en zal een einde komen aan dat eindeloze, domme gescroll.

Ik ben echt wakker geschut door het kijken van deze documentaire. In eerste instantie wilde ik alle social platformen direct verwijderen, maar aan de meeste social media zitten ook mooie kanten. Toch zit de basis van de meeste socials gewoon nog heel krom in elkaar. Daarom ga ik de komende tijd een aantal dingen aanpassen aan mijn eigen levensstijl wanneer het aankomt op het gebruik van mijn telefoon. Pushmeldingen uit, een limiet van één uurtje op the gram en meer bewust zijn tijdens het scrollen.

Heb jij de docu al bekeken en ben je geïnspireerd? Zo niet: ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar doen dus. Iets met eyeopener en ophelderende dingen enzo.

Beeld: Photo by Annie Spratt

Jaarvideo Lotty’s (2019)

Deze hele kerstvakantie is er iedere dag een post online gekomen op mijn website. Naar deze jaarvideo keek ik het meeste uit van al deze berichten. Ook al heb ik het editten van al deze beelden uitgesteld tot het laatste moment, hier is ‘ie dan. Vandaag bekijk je mijn hele jaar in een vogelvlucht. 2 minuten aan avontuur uit 2019. Van Parijs, naar Stockholm tot aan de kermis in m’n dorp.

Bedankt voor het bezoeken van mijn site en tot snel.

Lotte

Doet de jaarvideo het niet? Klik dan hier om hem in Youtube te bekijken. 

Nog meer video’s zien? In december ging ik naar Düsseldorf en ook dat legde ik vast.

Alles wat je wil weten over Lotty’s

Misschien lees je voor de eerste keer mee of ben je juist benieuwd geworden door de titel. Of misschien heb je alle posts van de afgelopen week tot op de voet gevolgd of ben je per ongeluk hier terechtgekomen. Misschien ken je mij al goed, of misschien wel helemaal niet. Vandaag help ik alle vragen de wereld uit en maak je kennis met mij, het doel van deze website en Lotty’s in het algemeen. Today is all about Lotty. 

About Lotty’s

Oorspronkelijk heet ik gewoon Lotte, maar sommigen noemen mij Lotty. Waarom? It all started way back in 2017. Destijds vond ik al mijn Snapchats veel te grappig om verloren te laten gaan (wat een ego, ik hoor het je denken) en startte ik een extra Instagram account genaamd @l0tty voor mijn harde kern van vrienden. Hartstikke privé natuurlijk en uiterst geheim, want deze foto’s mochten echt het daglicht niet zien. Inmiddels zijn we 907 foto’s verder en kennen velen mijn zelfbedachte bijnaam. Wat je je daarbij moet voorstellen? Say no more. 

Ik geef toe: dit zijn foto’s die nog redelijk passend zijn voor het internet.

Aangezien er met dat account geen brood op de plank kwam en ook het afdwingen van respect daarmee lastig lukte, wilde ik mijn creatieve brein op een andere manier gebruiken. Ik doe sinds 2017 (mijn golden year lijkt wel) de opleiding Media, Informatie en Communicatie en kon niet wachten om in de praktijk te beginnen met media en content maken. Dat is eigenlijk precies wat ik doe en wat ik wil doen op deze website. Ik maakte altijd al verhalen, video’s en fotografeerde voor de lol. Nu deel ik het online in de hoop dat anderen het leuk vinden om te zien of te lezen. 

Gênante kiekjes zoals die van @l0tty bespaar ik je nog even. Op deze website deel ik iets toegankelijkere content, waardoor ik bij mislukking nog steeds kans maak op een nine-to-five job. Zie deze website als een verzameling, een soort portfolio, maar dan voor het publiek. 

Ik moet zeggen, het voelt pretty selfish om een website op te richten, maar uiteindelijk liggen mijn ambities toch wel in deze hoek. Het runnen van een online platform, het maken van digitale content en het delen van de creatiefste uitingen. Met Lotty’s oefen ik gewoon alvast voor ‘later’. 

Morgen komt het laatste bericht van deze kerstvakantie online. Het is een video van mijn hele jaar. Ik heb nog maar 30 seconden ge-edit, dus wie weet komt ‘ie pas laat in de avond.

Een zelfportret en meer slechte schetsen

Je zou het niet zeggen, maar ik heb dus al twee en een half jaar een vriend. En rond christmas time hadden we zo het idee om elkaar een kerstcadeau te geven. Normaal gesproken geef ik eigenlijk geen enkele ziel een cadeau met kerst. Hooguit een kaart zoals je las in een van mijn vorige posts. Ook het ontvangen van een cadeau vind ik eigenlijk niet leuk. Daarom zorg ik ervoor dat ik of genoeg hints geef dat het niet fout kan gaan, of gewoon zelf een aantal dingen op een lijstje zet. Helaas waren beide deze opties dit jaar niet mogelijk en bleek de boyfriend in kwestie zelf al op pad te zijn geweest. 

Als dat maar goed gaat dacht ik. Na een aantal keer oefenen voor de spiegel met “Ah wat leuk, dank je!” zeggen, zoals in de bol.com reclame, was ik er klaar voor. Op eerste kerstdag wisselden wij onze cadeaus uit. Waar het cadeau eerst leek op een fancy muismat (wat trouwens wel op mijn lijstje stond), bleek het een tekentablet!!! Dat verdient drie uitroeptekens, want o mijn god wat een goed cadeau. Ik hoefde mijn geoefende dankuiting niet eens te gebruiken en was uiterst blij. 

Het installeren van het apparaat had wel wat voeten in de aarde, maar het is uiteindelijk toch gelukt. Vandaag ga ik voor het eerst serieus aan de slag met het gebruiken van de tablet. Kleine tekeningetjes, een afbeelding voor bij dit bericht en misschien een soort titel voor in een video. Hieronder vind je het resultaat. 

Oh, wat zielig hè. Misschien is Blond Amsterdam ook wel begonnen met dit soort schetsen. Nee, slecht excuus. Wát een ontzettend lelijke tekening. Het is enigszins logisch dat ik niet meteen een Picasso op een digitaal tekentablet ben, maar ik had mezelf echt hoger zitten dan deze paar krassen. Toch zal ik ook deze last dragen, daarom mijn signature links onderin.

Haha. Ja, meid. Je moet ergens beginnen toch. Ik besloot mijzelf een opdracht te geven. Niet te hoogdrempelig, want ondertussen had ik wel door waar het niveau ligt. Ergens heel ver weg en diep onder de grond. Mijn favoriet is het afro-schaap, of het gedetailleerde landschap. Kunnen jullie schoffies nog wat van leren.

Als laatste maakte ik de hoofdafbeelding van deze post. Een onderwerp op zich. Net als de andere plaatjes één groot fiasco. Of op z’n Meiland’s: une catastrophe. Ik durf te wedden dat ik dit vroeger in ‘Paint’ beter kon. Uiteindelijk dus toch iets anders gemaakt zonder gekke tekeningen.

Laten we het erop houden dat ieder begin moeilijk is. Oefening baart kunst. Hou de moed erin Lotty. Wie weet dat de boyfriend het bonnetje nog heeft. Grapje. GRAPJE. Ik ben nog steeds heel blij met dit cadeau en kijk er naar uit om een eventueel nieuw talent bij te leren. Haha.

Mijn plakboek – Nummer 1 activiteit voor crea’s

Naast het maken van video’s is er nog een manier waarop ik op creatieve wijze herinneringen vastleg. Sinds 2018 print ik mijn favoriete foto’s van het jaar uit en plak ik die vervolgens in mijn ‘plakboek’. Vandaag laat ik zien wat mijn favoriete pagina’s uit het beruchte boek zijn, en ook mijn favo knip en plak accessoires zal ik met je delen. 

Het notitieboek/travelboek wat ik gebruik heb ik een aantal jaar terug bij Sissy-Boy gehaald. Voor het inplakken van de foto’s gebruik ik van die dubbelzijdige fotoplakkertjes die je gewoon bij de Hema haalt. Verder haal ik de achtergronden voor mijn foto’s uit de &C. 

Om een leuke sfeer te geven aan iedere bladzijde gebruik ik ook nog andere toevoegingen. Zo heeft Albert Heijn enorm leuk inpakpapier, wat je gewoon kunt meenemen. Op een antiekmarkt heb ik laatst tijdschriften uit ergens ver in de twintigste eeuw gekocht. Deze hebben echt de leukste ouderwetse plaatjes en teksten. Ook de Flow heeft een grote bijdrage aan de invulling van mijn plakboek. Ik bewaar de mooiste illustraties van de scheurkalender en ook uit het tijdschrift zelf of uit de Paper Lovers variant haal ik regelmatig leuke illustraties, stickers of andere troep. De materialen komen dus echt van overal en nergens. 

Sorry ik heb mijn persoonlijke tekstjes even geblurred 😉

Als ik op vakantie ben, bewaar ik vaak kleine dingetjes als bonnetjes, toegangskaarten of ansichtkaarten die ik ergens vind. Een extra herinnering aan de plek en een leuke toevoeging voor in je boek. 

Hier een aantal quick tips voor als je zelf ook een creabea fotoboek wilt maken.

  • Wees niet zuinig met het gebruiken van materialen.
  • Een pritt stift is je bff bij deze activiteit.
  • Knip je foto’s tot rondjes, vierkantjes of knip de hoekjes ervan af voor een speelse look.
  • Als je pagina wat leeg oogt, voeg dan wat kleine tekeningetjes toe.
  • Bekijk je werk van een afstand, in plaats van kritisch te zijn op de kleinste details (haha)
  • Gebruik de gekste dingen, een gedroogd blad, een stuk stof, polaroids, verf. 
  • Geen stress als een pagina mislukt (reminder voor mezelf)

De één zal het versieren van een notitieboek misschien meer aanspreken dan de ander, maar het is voor mij echt een rustgevende activiteit. Ik spreid al mijn materialen uit op de grond en plak vervolgens mijn boek vol. Zweverig hè. 

Disclaimer: je kamer is gegarandeerd een troep na het volplakken van je boek.