Alles wat je wil weten over Lotty’s

Misschien lees je voor de eerste keer mee of ben je juist benieuwd geworden door de titel. Misschien heb je alle posts van de afgelopen week tot op de voet gevolgd of ben je per ongeluk hier terechtgekomen. Misschien ken je mij al goed, of misschien wel helemaal niet. Vandaag help ik alle vragen de wereld uit en maak je kennis met mij, het doel van deze website en Lotty’s in het algemeen. Today is all about Lotty. 

About Lotty’s

Oorspronkelijk heet ik gewoon Lotte, maar sommigen noemen mij Lotty. Waarom? It all started way back in 2017. Destijds vond ik al mijn Snapchats veel te grappig om verloren te laten gaan (wat een ego, ik hoor het je denken) en startte ik een extra Instagram account genaamd @l0tty voor mijn harde kern van vrienden. Hartstikke privé natuurlijk en uiterst geheim, want deze foto’s mochten echt het daglicht niet zien. Inmiddels zijn we 907 foto’s verder en kennen velen mijn zelfbedachte bijnaam. Wat je je daarbij moet voorstellen? Say no more. 

Ik geef toe: dit zijn foto’s die nog redelijk passend zijn voor het internet.

Aangezien er met dat account geen brood op de plank kwam en ook het afdwingen van respect daarmee lastig lukte, wilde ik mijn creatieve brein op een andere manier gebruiken. Ik doe sinds 2017 (mijn golden year lijkt wel) de opleiding Media, Informatie en Communicatie en kon niet wachten om in de praktijk te beginnen met media en content maken. Dat is eigenlijk precies wat ik doe en wat ik wil doen op deze website. Ik maakte altijd al verhalen, video’s en fotografeerde voor de lol. Nu deel ik het online in de hoop dat anderen het leuk vinden om te zien of te lezen. 

Gênante kiekjes zoals die van @l0tty bespaar ik je nog even. Op deze website deel ik iets toegankelijkere content, waardoor ik bij mislukking nog steeds kans maak op een nine-to-five job. Zie deze website als een verzameling, een soort portfolio, maar dan voor het publiek. 

Ik moet zeggen, het voelt pretty selfish om een website op te richten, maar uiteindelijk liggen mijn ambities toch wel in deze hoek. Het runnen van een online platform, het maken van digitale content en het delen van de creatiefste uitingen. Met Lotty’s oefen ik gewoon alvast voor ‘later’. 

Morgen komt het laatste bericht van deze kerstvakantie online. Het is een video van mijn hele jaar. Ik heb nog maar 30 seconden ge-edit, dus wie weet komt ‘ie pas laat in de avond.

Een kerstwens per post

De kerstkaartjes inclusieve leuke stickers.

Ik heb het eigenlijk altijd triest gevonden, het versturen van een kerstkaart. Het leek mij zo onpersoonlijk en afgezaagd. Altijd maar die zelfde wens en tekst: “Fijne feestdagen en een gezond jaar, groet Peet en Ans en de kinderen.”  Tot dat de kerstwensen tegenwoordig in massaberichten via WhatsApp de wereld ingegooid werden, dat is het toppunt van afgezaagd als je het mij vraagt. Zelfs celebrities wensen mij een fijne kerst via de socials en iedereen is maar bezig met dat kiekje voor die versierde boom. Dat kan anders. Dit jaar was mijn plan om de harde kern binnen mijn sociale leven toch een persoonlijke kerst en nieuwjaarswens te sturen via de ouderwetse manier. 

“Fijne feestdagen en een gezond jaar, groet Peet en Ans en de kinderen.”

Het kost wat tijd, en je moet er wat duiten voor uitgeven, maar het voelt toch o zo leuk om de persoonlijke kaartjes te maken. Ik kocht een kant en klaar bakje kerstkaarten (maar wel hele leuke) bij een van de heerlijkste shops van Amsterdam: Flying Tiger. Met voorop schattige hartjes, kaarsjes of kerstmannetjes. Mijn kerstzegels kocht ik vervolgens bij Albert Heijn. Zoveel leuker dan het gezicht van Wim-Lex. Ook al was het niet makkelijk om van iedereen het juiste postadres te werven, is het mij gelukt ieder kaartje juist te adresseren. 

Voor de inhoud kwam het aan op een potje creatief tekenen én schrijven, want ik wilde niet lijken op die geijkte kerstwens van Peet en Ans. Daarom schreef ik in veel van de kaartjes over een leuke herinnering uit 2019, een idee voor 2020 of juist een minder leuke herinnering. Kaartjes in de envelop, zegeltje er op, stickertje om het af te maken, en voilà. 

Ik hoop je geïnspireerd te hebben met deze manier van kerstwensen uitdelen. Het kost dan misschien ietsje meer dan een Whatsappje of slide in de dm, maar hoe leuk is het om een kaartje met je eigen naam op de mat te krijgen? Juist ja, heel leuk. 

Een letterlijke roast over gourmetten

gourmetten

Het lijkt een jaarlijkse traditie voor menig kerstliefhebber: gourmetten. Het idee is simpel: je verwarmt de plaat, kiest een of meerdere stukjes vlees en braad zo ontzettend ambachtelijk de meest bijzondere soorten salmonella in je kotelet. Zoals je aan bovenstaand objectief stuk tekst al merkte: ik ben geen fan. Daarom vind ik het lastig te begrijpen dat half Nederland wél jaarlijks vrijwillig de stoppen door laat slaan door middel van dit ‘vleesfeest’. En dat voor bijvoorbeeld een doorgekookt stuk rund. 

Laat ik gelijk een irritatie op roepen die we allemaal voelen bij het gourmetten. Hoewel, voelen, het gaat hier meer om de geur die deze gekke manier van dineren met zich meebrengt. Verzamel je je namelijk met een gezelschap rond die o zo bekende gourmetplaat, dan weet je dat je de outfit in kwestie minimaal 6 weken niet meer aan kunt trekken. Alsof de bak en braad van Croma je decolleté is ingegoten. De geur in je kerstjurk, gilet of chique pantalon is niet te harden en hier zul je dan ook weken lang de dupe van zijn. Reken maar dat die vette dampen ook je haarwortels inkruipen. #nietchique

Gourmetten is bovendien een echte tijd rover. Zo moet je voor één hap, eerst drie keer je kipje omdraaien, open snijden, weer om draaien, proeven en tot slot eet je nog steeds maar een hap van net aan 3 vierkante centimeter waarvan ik meestal de gaarheid betwijfel. Niet ideaal. 

Deze kerst moet ik er zelf toch ook weer aan geloven. Ook al is gourmetten niet mijn favoriet, meestal haal ik toch plezier uit deze gekke manier van tafelen. Mijn vleesjes zijn niet altijd gaar, of zitten tegen het randje van verbrand, maar het zelf, ambachtelijk bereiden van je avondmaal(tje), heeft toch ook wel iets knus. O ja, één voordeel van dat gourmetten, zit hem toch echt in de details. Zo doop ik al mijn minuscule gerechtjes rijkelijk in saus en smaakt het vaak toch best oké.